گلستان - باب اول - در سیرت پادشاهان - حکایت بیست و یکم:
مردم آزاری را حکایت کنند که سنگی بر سر صالحی زد، درویش را مجال انتقام نبود، سنگ را نگاه همی داشت تا زمانی که ملک را بر آن لشکری خشم آمد و در چاه کرد. درویش اندر آمد و سنگ در سرش کوفت.
گفتا: «تو کیستی و مرا این سنگ چرا زدی؟»
گفت: «من فلانم و این همان سنگست که در فلان تاریخ بر سر من زدی.»
گفت: «چندین روزگار کجا بودی؟»
گفت: «از جاهت اندیشه همی کردم، اکنون که در چاهت دیدم فرصت غنیمت دانستم.»
این حکایت از گلستان سعدی گلچین و روایت شد، به یاد سرداران نظام از چپ ترینشان جناب احمد رضا رادان بگیر تا راست ترینشان جناب محسن رضایی دامت افاضاتهمناسزایی را که بینی بخت یار عاقلان تسلیم کردند اختیار
چون نداری ناخن درنده تیز با ددان آن به که کم گیری ستیز
هر که با پولاد بازو پنجه کرد ساعد مسکین خود را رنجه کرد
باش تا دستش ببندد روزگار پس به کام دوستان مغزش بر آر
والسلام
